Muziek is altijd een belangrijke uitlaatklep geweest voor uiteenlopende frustraties: over de liefde, de dood, maar ook over de maatschappij. Al eeuwenlang maken muzikanten liedjes waarin ze hun ongenoegen uiten en protesteren tegen de heersende orde en maatschappelijke misstanden. Er wordt gezongen over dierenleed, racisme, oorlog, armoede, ongelijkheid in de wereld, Amerikaans imperialisme, blanke superioriteit en tal van andere zaken. Muziek inspireert en kan mensen aanzetten tot actie. Veel protestsongs zijn uitgegroeid tot de symbolen van een generatie en protestbewegingen.

In (radicale) subculturen zijn kleding, politieke voorkeuren, activisme en muziek vaak onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dierenrechtenactivisten luisteren naar Youth of Today of Earth Crisis, in links-activistische kringen is momenteel La rage van de Franse Keny Arkana een van de populairste strijdliederen. Extreem-rechtse groepen luisteren liever naar Rock Against Communism, een muziekstroming die ontstond in de Skinhead-scene als antwoord op linkse Rock Against Racism concerten.

Vaak daagt muziek de status quo uit. Sommige nummers worden daarom zelf controversieel of radicaal genoemd, door de tekst of videoclip, en worden om die reden niet op televisie getoond of zelfs van Youtube gehaald, zoals bijvoorbeeld Born Free van M.I.A.

In de ANGRY jukebox zijn 200 liedjes verzameld: van Boudewijn de Groot (jaren '60) tot rapper Salah Edin (2010), van obscure Nederlandse bandjes tot wereldberoemde artiesten, van links tot rechts, van folksongs, rock en pop tot rap.